SVMMA.

• 1 Vitam suam propriam quòd quilibet teneatur conseruare per alimentum, probatur.
• 2 Cibi, aut alimenti nullum genus fuisse, aut esse prohibitum homini iure naturali, ostenditur.
• p. 49
  3 Carnium usus, utrum ante diluuium esset concessus.
• 4 Condimentis, & artificio, an liceat uti ad edendum cibos suauiores.
• 5 Carnibus humanis an uesci liceat.
• 6 Carnibus uesci humanis, an in extrema neceßitate liceat.
• 7 Sacrificare homines deo, ut faciunt barbari, quòd sit & iure diuino, & naturali prohibitum.
• 8 Abstinere perpetuò à certo genere alimentorũalimentorum, etiam in extrema neceßitate, utrũutrum sit laudabile Cartusiensi, quòd etiam secluso scandalo non uideatur illicitum in extrema neceßitate abstinere à carnibus.
• 10 Cartusiensi an liceret in casu neceßitatis extremæ carnes comedere.
• 11 Vitam reddere breuiorem per abstinentiam, utrum liceat.
• 12 Vitam per abstinentiam ex intentione reddere breuiorem, quòd non liceat.
• 13 Vitam quantum quis per alimenta poßit protelare, quòd non teneatur.
• 14 Vti alimentis, quibus uita breuior reddatur, quando non esset peccatum.
• 15 Vti quis singulari inedia, & cibo nocuo, quando non excusaretur à mortali peccato.